Categories
General Topic

मी मंडई – अर्थात मंडईचे मनोगत

सुनील देशपांडे सायंकाळी ५ वाजता मोटरसायकल वरून बालाजी किराणा मालाच्या दुकानापाशी आला. नेहमी प्रमाणे गाडी लावली. इकडे तिकडे पहात माझ्या दिशेने यायला सुरुवात केली.
अरेच्या, नेहमी सकाळ सकाळ मंडई करणारा सुनील आज चक्क संध्याकाळी? क्या बात है? कुठ function ला गेला होता काय? कुणास ठाऊक.
पण आज एक एक वस्तु घेताना, त्याचा भाव विचारल्यावर सुनीलच्या चेहर्यावर काय भाव उमटणार आहेत, या कल्पनेने मला हसू आले.
नारळ सगळ्यात छोटा तीस रुपये झाला होता. पावगी वर्गमित्र. काय करणार? घेतला एक नारळ पडक्या चेहर्याने.
कोणतीच भाजी वीस रूपये पावपेक्षा कमी नाही. अपरीहार्यता व अगतिकता ठपकत होती त्याच्या चेहऱ्यावरून. पण स्वत: शीच पुटपुटला काय करता आडला नारायण….. व निघाला शेवटच्या item कडे. जड असतो ना तो item.
तेथे मात्र कळस झाला. जणू काही संयमाचा बांध फुटला. कांदा! एक किलो द्या. दुकानदाराने दिले, याने घेतले नेहमीप्रमाणे. १०० रूपये झाले. काय? सुनीलला अंगावर पाल पडल्यासारखे झाले. घ्यावे तर मन धजावेना, परत करावे तर मध्यमवर्गीय भिडस्त भित्रेपणा आडवा आला.
पण सुनीलचा तो चेहरा पाहून ठरवल चला अता याच्याशी थोड बोलल पाहिजे.
काय आज संध्याकाळी येणे केले?
नाही दुपारी जरा बाहेर जेवायला गेलो होतो Barbecue Nation मधे. सुनील उवाच.
काय? कस झाले मग दुपारचे Barbecue Nation मधील जेवण?
अरे वा, मस्तच झाले की. इति सुनील.
काय रेट आहेत रे सध्या? महाग आहे जरा. १००० रूपये पर पर्सन. पण Worth आहे. सुनीलने स्पष्टीकरण दिले.
अरे वा, एकवेळच्या जेवणाचे हजार रूपये Worth? व महिन्याची कुटुंबाची मंडई १००० रूपये महाग? कुछ हजम नहीं होता यार.
बहुतेक त्याचे डोळे चमकले.
थोडा विचारात पण पडला.
बहुतेक Thanks ही पुटपुटला.
मला सगळ्यांना सांगावस वाटल.
कारण मला ईथे खुप सुनील भेटतात.

Categories
General Topic

फौदाच्या निमित्ताने

‘फौदा’ नेटफ्लिक्स मालिका पाहिली.

राजकीय विषयावरील अभ्यासपूर्ण आणि तरीसुद्धा रंजक अशी मालिका काढता येऊ शकते याचं उत्तम उदाहरण म्हणजे फौदा ही मालिका आहे.

पॅलेस्टाईन सारखा संवेदनशील विषय हाताळला आहे. मालिका गतिमान आहे सुंदर आहे. गुणवत्ता, अभिनय सर्वार्थाने अप्रतिम आहेच.

पण मला जाणवलेली महत्त्वाची गोष्ट म्हणजे त्यागासाठी आवश्यक असलेली राष्ट्रभावना  म्हणजे हौदा.

पॅलेस्टाईन व ज्यू यांच्या  मध्ये काय फरक होता असा विचार केला तर ‘एक राष्ट्रीय संकल्पना’एवढा एकच फरक होता असे जाणवले.

मोसाद व पॅलेस्टाइन मुस्लिम हे सुडाचाच खेळ खेळत होते पण एकाच यामागे राष्ट्राच्या अपमनाचा सूड तर दुसरीकडे मात्र वैयक्तिक सूड. परीणाम इस्त्रायलचा जय.

राष्ट्रीय भावनेचे दर्शन, टेक्नॉलॉजी ची ताकद याचे भव्य दर्शन तर आहेच पण त्याच बरोबर वैयक्तिक सूडातून येणारे खोकलेपण, एकटेपण आणि परकेपण इतकी अचूक पणे टीपली आहे कि ती एक सूडकथा न राहता अतिशय प्रत्ययकारी भावकथा  बनली आहे.

निष्पाप जीवांची फरफट इतक्या प्रत्ययकारी पद्धतीने साकारली आहे की मन सुन्न होऊन जाते.

इस्लामची कृरता व ज्यू लोकांची निडरता ज्या सुंदर पद्धतीने चित्रित केली गेली आहे की तो प्रचार न वाटता, सुंदर असं समाज जीवनाचे चित्रण झालं आहे.

कथा इतकी वास्तववादी तयार केली आहे की प्रत्यक्ष इतिहासच आपण बघतो आहोत असा भास होतो.

राजकीय विषयावर सखोल चिंतन पाहिचे असेल त्यांनी फौदा उर्फ दंगल ही मालिका जरूर पाहिली पाहिजे. माझ्या कडून दहा पैकी दहा गुण.

Categories
General Topic

राजकारण आणि राजकारणी

राजकारण आणि राजकारणी

तुमच्या व्यक्ती आणि वल्ली मधल्या या सगळ्या वल्या एकत्र केल्या तरी आमचा एक राहुल बाबाच त्यांना पुरेसा आहे. तुमच्याकडे पुस्तक पैसे देऊन विकत घ्यावं लागतं तर आमच्याकडे सर्व करमणूक फुकट आहे.
आर के लक्ष्मण म्हणू नका, वसंत सबनीस म्हणून नका, चाचा चौधरी असुदे, पण जर राजकारण नसत किंवा राजकारणी नसते तर यांच्या व्यंगचित्रावर कुणीतरी हसलं असतं का? जगभर पसरलेल्या या सर्व व्यंगचित्रकारांच्या पोटापाण्याचा बंदोबस्त कोण करतो? हेच राजकारण व राजकारणी ना? कोणतही हास्य कवि सम्मेलन हे राजकारण व राजकारणी यांच्याशिवाय पूर्ण होऊ शकेल का?
फक्त विनोदी नाही, तर जगभरातील कला, साहित्य व संस्कृती ही जिवंत आहे, ती प्रामुख्याने राजकारण व राजकारणी लोकांमुळे.
पण त्यांच महानपण बघा कधी घेतात ते या समृध्द वारशाचे श्रेय? नाही कधीच नाही
या उलट मराठी साहित्य सारस्वतांमधील प्रतिगामी दुर्गा भागवत या राजकारण्यांच्या विरुद्ध साहित्यातून राजकारणी चलेजाव असा लढा उभा करतात, तरी बिचारे राजकारणी हूं की चूं करत नाहीत व साहित्याला मसाला पुरवण्याचे आपले कार्य नित्यनियमाने सिद्ध करत असतात.
दोन मिनिटे असंबद्ध बोलण्याची स्पर्धा घेतली तर ह्या भल्याभल्या साहित्यिक प्राण्यांची फेफे उडेल पण आमचे राजकारणी तासंतास असंबद्ध बोलून जनतेची करमणूक करत असतात. साहित्यिक एक तासभर भाषणाचे हजारो रुपये घेतात आणि आमचे राजकारणी ही करमणूक मोफत करतात.
मिळमिळीत जादूचे प्रयोग पाहण्यासाठी आम्ही दोन दोनशे रुपयाची तिकीट काढून थिएटर मध्ये जातो पण राजकारणी कसले जबरदस्त जादूचे प्रयोग मोफत करून दाखवतात. खळखळत वाहणाऱ्या नदीच्या जागी ताजमहाल उभारतो तर मुलांच्या खेळण्याच्या जागेवर चकचकीत मॉल पाहता येतो, पण यांच्या जादूचे ना कौतुक ना शाबासकी.
म्हणून मी म्हणतो आपण राजकारण आणि राजकारणी यांच्यावर टीका न करता त्यांचं कौतुक आणि अभिनंदन करूया. या अतिशय दुःखमय जगामध्ये आनंदाचे चार शिंतोडे उडविण्याचे,करमणूक करणारे हेच ते खरे कलाकार आहेत.
काय पटतय ना?